Småskala reiselivsaktørar lærer ved å byggje nettverk
For å lykkast med småskala reiselivsetablering i distriktet, krevst læringsarenaer der ein kan mobilisere og byggje personlege nettverk og få målretta støtte. Og framfor alt krevst ein stor porsjon motivasjon og innsats.
.jpg "GiovannaBertella2 (640x623).jpg") |
| Giovanna Bertella. Foto Sigrun Høgetveit Berg |
Giovanna Bertella er master i pedagogikk og master i bedriftsøkonomi og har kombinert dei to fagområda i si doktoravhandling om korleis læring går føre seg mellom små reiselivsaktørar i distriktet. Empirien har ho henta primært frå Nord-Noreg - men også med ein avstikkar til Firenze.
- Eg har studert wildlife tourism - naturbasert turisme - og matturisme. Særleg det siste er mykje lenger kome og har større utbreiing i mange andre land, til dømes Italia.
- Men stort sett har eg halde meg i Troms og Lofoten. Her har eg sett på samarbeid og læringsprosessar mellom små aktørar, fortel Bertella.
Spennande og spontane nettverk
- Mange småskalaaktørar i reiselivet har det same utgangspunktet, den same livsstilen. Profesjon og identitet heng såleis meir ihop enn i mange andre type jobbar. Dette skapar læringsarenaer der uformelle, personavhengige nettverk kan skapast. Desse nettverka oppstår på mange vis spontant og er uføreseielege - noko som er spennande, men også utfordrande, for det er vanskeleg å styre desse prosessane.
- Denne nettverksbygginga er basert på tillit meir enn kontroll - så når det fungerer, fungerer det bra - men det er som sagt vanskeleg å lære frå gong til gong av denne type nettverksbygging, seier Bertella.
Fireledda læringsprosess
I avhandlinga set Bertella opp ein fireledda modell for korleis ho meiner læringsprosessen går føre seg for småskala reiselivsaktørar.
- Alle startar med sin individuelle motivasjon og innsats. Deretter er det særleg to arenaer - to "communities of practice", som det heiter på fagspråket - der læring går føre seg.
- Først gjennom sterke band i dei personlege nettverka - som familie og vener - og deretter gjennom også sterke band til ulike type aktørar med målretta støtteordningar - ikkje berre økonomiske, men også til kurs og anna type kunnskapsinnhenting. Innovasjon Norge er eit døme på ein slik aktør.
- Til sist er det arenaer der mykje lausare band blir knytte. Gjennom praksisnettverk får ein tilgang til ulik kunnskap frå ulike andre kontekstar - universitetet og andre institusjonar i akademia er slike type aktørar, avsluttar Bertella.
Les heile avhandlinga i Munin.
